Branko Krsmanović je rodjen 03. oktobra 1915. godine u Donjoj Mutnici kod Paraćina. Još u gimnaziji koju je učio u Ćupriji isticao se svojom naprednošću i revolucionarnošću. Bio je odličan djak. Zatim se upisao na Beogradski univerzitet, agronomiju, a kasnije je nastavio studije u Pragu. Tamo je 1936. godine, kao napredni omladinac, postao predsednik Jugoslovenske studentske samouprave i član KPJ.

U jesen 1936. godine Branko je u Pragu bio vrlo aktivan na pronalaženju i slanju dobrovoljaca u Španiju, a naročito iz redova jugoslovenskih studenata. Kasnije je i sam krenuo u borbu protiv frankista: krajem januara 1937. godine stupio je kao borac u bataljon 'Dimitrov' u kome se nalazilo 25 jugoslovenskih studenata. Borio se na Haramskom frontu, južno od Madrida. Pet meseci kasnije završio je oficirsku školu u Pozbrubiju kod Albacete, a zatim je proizveden u čin potporučnika i postavljen za političkog komesara Protivtenkovske baterije, koju su sačinjavali dobrovoljci iz Jugoslavije. U borbama na Centralnom i Araganskom frontu, ova baterija, zahvaljujući svakako i svom političkom rukovodiocu stekla je glas i slavu najbolje protivtenkovske jedinice u čitavoj španskoj republikanskoj armiji. Iz Španije se Branko nekoliko puta javio svojim najboljim drugovima u Paraćinu, u prvom redu pokojnom Djoki Živkoviću.

Kao kapetan vojske španske Republike, Branko je jedne noći ranjen u nogu, pa je prebačen na lečenje u Francusku. Kada je ozdravio, francuske vlasti su ga zatvorile u koncentracioni logor Girs.

* * *

U martu 1941. Branko je već bio u Paraćinu i to politički vrlo aktivan, naročito oko organizovanja martovskih demonstracija i kasnije u pripremama za ustanak. Bliži podaci o njegovom radu dobijeni su naknadno od njegove sestre, Nate Kuzmanović, koja kaže:

''Ja sam stalno bila sa Brankom i samo sam ja iz porodice znala ko mu dolazi. Znam da su dolazile neke drugarice iz Svetozareva, Slavka Djurdjević i Ružica Milanović, zatim Živka Damnjanović iz Ćuprije i profesor Gojko Tomić. Dolazio je stalno i Franc Rozin.''

* * *

U NOB je Branko ušao sa bogatim iskustvom stečenim u Španiji. Kada su počele pripreme ustanka, postavljen je za člana Glavnog štaba narodnooslobodilačkih partizanskih odreda Srbije. Aktivno je učestvovao u organizovanju prvih srpskih partizanskih jedinica: Beličke čete, Kragujevačkog odreda, a posebno u formiranju Prvog i Drugog šumadijskog partizanskog odreda.

Poginuo je na samom početku revolucije avgusta 1941. godine u svojoj 26.-oj godini života. Kao član Glavnog štaba NOV Srbije krenuo je sa Kosmaja za Valjevski odred. Na putu je naišao na žandarmerijsku zasedu i u borbi sa njom junački pao.

Za narodnog heroja proglašen je 09. maja 1945. godine.